لەدایک بوونەوە

ماوەیەکی زۆۆۆۆۆۆر بوو لەو کتێبەی دەگەڕام، لە هیچ شوێنێک دەستم نەدەکەوت. زۆر جار کە بە پەنا کتێبفرۆشییە لەمێژینەکەی شاری خۆماندا تێدەپەڕیم و لە پشت شووشەبەندی دووکانەکەیان چاوێکم دەخشاندە کتێبەکان، بە خۆم دەکوت "جا لە فڵان و فڵان شوێنی بەنێوبانگ پرسیم نەبوو، کوا ئەوانە دەیانبێ؟ کتێبخوێن لێرە کەمە و ئەوانەش ناچارن کتێبی باش کەم بێنن یا هەر نەهێنن!". بۆیە هەرگیز لێم نەدەپرسین و تێدەپەڕیم.ئەوڕۆ بۆ کڕینی هەندێک کەل و پەلی نووسین، سەرم دەبەر دووکانەکەیاننا. دوای وتووێژێکی زۆر لەسەر کتێب و بێ ناز کەوتنی کتێبەکان لەگەڵ خاوەن کتێبفرۆشییەکە، بە هەڵکەوت بیرم کەوتەوە و پێم کوت "نازانم کتێبی هەزار و یەک شەو چۆن و لە کوێ بدۆزمەوە؟" بە پێچەوانەی باوەڕی من، وەڵامی دامەوە: "هەمانە، لەمێژیشە چەن جڵدێکمان لێرە داناوە و کەس لێی نەپرسیوە." ئەوەندەی شاگەشکە بووم بەو وەڵامەی، ئەوەندەش لە خۆم قەڵس بووم کە بۆ ئەو چەن ساڵەی پێم وابووە نیانە و ئەو ماوەیەی زەحمەتی پرسیارێکم بەخۆم نەداوە؟!ئەو بەسەرهاتەی خۆم، خێرا خستمییە بیری بەسەرهاتی سانتیاگۆ لە ڕۆمانی کیمیاگەردا...  لەدایک بوونەوە...

امشب، آخرین شب تدریسم در یکی از روستاهای شهرمون بود. هرچند برای جشن آخر دورە قرارە یە شبِ دیگە هم اونجا برگردم، ولی موقع خداحافظی دلم گرفت. از اینکە آخرین شبی بود کە باهاشون جمع میشدم، دلم گرفت. دقایق آخر کلاس دخترا و پسرا دورم جمع شدە بودن و هر کدوم بە نوعی ازم قول میگرفتن کە بازم بهشون سر بزنم. دلتنگی رو تو چشمای تک تکشون میدیدم، حتی بیشترشون بە زبون میاوردن. ولی چە باید کرد، هر شروعی یە پایانی دارە. بعضیاشون زود بە زود تکرار میکردن کە میخوان عضو سازمان آموزشیمون بشن و ازم درخواست میکردن کە در زودترین وقت ممکن برگردم و دربارەی این موضوع براشون یە جلسە بزارم.دیدن این همە عشق و محبت دلتنگیم رو بیشتر میکرد. از وقتی برگشتم خونە، یە جورایی ساکتم. میدونم از خستگی نیست. نوع خستگیِ من این رنگی نیست. دلتنگم، دلتنگِ بچەهای کلاس.  لەدایک بوونەوە...